Ανδρέας Παπαμιμίκος

ευχαριστώ…

skitali

Όσοι  με ξέρουν, γνωρίζουν καλά  ότι δε φημίζομαι για την έξω καρδιά μου. Συνήθως είμαι ένας αγέλαστος μουντρούχος τύπος που δύσκολα εκφράζεται. Μου βγήκε όμως σήμερα να γράψω κάποια πράγματα έτσι όπως μου έρχονται στο μυαλό, στη ψυχή, χωρίς κουτάκια, αναλύσεις, πρέπει και δεν πρέπει.

 

Κλείνοντας  ένα πολύ μεγάλο κύκλο στη  ζωή μου, το πρώτο που μου  έρχεται είναι η στιγμή που  στο τέλος του πρώτου μου  έτους στο Παν. Μακεδονίας μία  φίλη μου με παρακινεί να  ασχοληθώ με τη ΔΑΠ. Το αντιμετώπισα διστακτικά, καθώς επειδή έπαιζα στον Ηρακλή ποδόσφαιρο δεν είχα χρόνο για κάτι τέτοιο. Δύο μήνες μετά -όμως- μου ανακοινώνεται πως εξαιτίας ενός τραυματισμού πως πρέπει να σταματήσω το ποδόσφαιρο και από τότε δίνω όλη μου την ενέργεια στην παράταξη.

 

Μέσα  σε όλο αυτό το ταξίδι υπάρχουν  άπειρες αναμνήσεις, καλές, κακές, έντονες. Απίστευτες εμπειρίες, μάχες, άγχη, αγωνίες. Κυρίως όμως, έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους και μοιράζεσαι μαζί τους τα πάντα. Δένεσαι μαζί τους και προχωράς. Άλλοι συνεχίζουν, άλλοι παίρνουν άλλο δρόμο αλλά το ταξίδι συνεχίζεται, ακόμα και αν κάποιες φορές μένεις μόνος σου. Εκεί είναι που πρέπει να μείνεις δυνατός. Όλα μέσα στη ζωή είναι και πρέπει να μάθεις να τα δέχεσαι και να μην το βάζεις κάτω. Να τα αντιμετωπίζεις όλα και στο τέλος θα νικήσεις, αρκεί να μένεις πιστός σε αξίες, ιδανικά και πιστεύω. Να τα βλέπεις όλα σαν εμπειρίες που από όλα έχεις να πάρεις κάτι. Ακόμα και από τους εκατοντάδες τόνους λάσπης που μπορεί να δέχεσαι, παίρνεις απίστευτη δύναμη για να σταθείς όρθιος. Να δίνεις τη ψυχή σου για αυτό που κάνεις και που αγαπάς, αφοσιωμένος σε αυτά που αναλαμβάνεις και στηριζόμενος πάντα σε καθαρές σχέσεις. Γιατί στο τέλος του ταξιδιού, αυτό που μένει κυρίως είναι οι φίλοι που αποκτάς, μαζί με την ηθική ικανοποίηση πως έβαλες και εσύ ένα λιθαράκι σε αυτό το τεράστιο διαχρονικό οικοδόμημα που λέγεται ΟΝΝΕΔ.

 

Είναι  σίγουρο πως έκανα αρκετά λάθη  και πολύ πιθανόν να αδίκησα  και αρκετούς. Σε αυτούς θέλω  να ζητήσω μία συγγνώμη, αλλά και ταυτόχρονα ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς που όλα αυτά τα χρόνια ζήσαμε κάποιες στιγμές μαζί. Εύχομαι στον Σάκη Ιωαννίδη να οδηγήσει την ΟΝΝΕΔ πολύ ψηλότερα, να διορθώσει αρκετά και να αφήσει τη δική του σφραγίδα γιατί το αξίζει. Όπως αξίζει πραγματικά και ο καθένας να ζήσει αυτό το ταξίδι που ξεκινάει από τη ΜΑΚΙ, στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και στην ΟΝΝΕΔ.

 

Κλείνοντας  νιώθω άδειος και ταυτόχρονα γεμάτος καθώς έδωσα ότι μπορούσα ειλικρινά σε αυτήν την οργάνωση, κυρίως όμως νιώθω τυχερός, που πέρασα όλα αυτά τα χρόνια μέσα σε αυτή.                                                       

                                                                  Ανδρέας

Υ.Γ. 1 Στην πρώτη μου συνέντευξη μετά την εκλογή μου είχα πει πως ήρθε η δικαίωση για μια παρέα που όλα αυτά τα χρόνια περάσαμε πολλά και είχαμε μάθει  να δίνουμε μάχες με όλους. Στο τέλος αυτής της τριετίας που η παρέα, η γενιά, μεγάλωσε και άλλο, το μόνο σίγουρο είναι πως δικαιούμαστε… λίγο όνειρο ακόμα… 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>